Tym razem na Sycylię leciałam z Modlina. Dobrze, że udało się dojechać na lotnisko na czas. Trochę nerwów mnie to kosztowało, ale ufałam profesjonalnemu kierowcy i tuż po 12.00 byłam na miejscu. Miałam tylko bagaż podręczny (walizka pojechała wcześniej autobusem AGAT) i odprawę zrobioną on-line, więc pobiegłam od razu dalej. Byłam prawie ostatnia w kolejce, a bramkę do samolotu dopiero otwierali. Moje zdenerwowanie było zupełnie niepotrzebne, ale cóż zrobić? Taka to już moja natura...
Do samolotu wsiadałam z samym Stefano Terrazzino! Nie zemdlałam, nie krzyczałam, nie dostałam spazmów! Chyba na początku jako nieliczna z pasażerów rozpoznałam "naszego" tancerza. Początkowo zwątpiłam czy to on, bo jak na tancerza jest niski, ale przecież większość Sycylijczyków jest niskiego wzrostu. Tańczyć każdy może! Zapewne Stafano udawał się na zasłużony odpoczynek wakacyjny w swoje rodzinne okolice Agrigento. To była pierwsza niespodzianka podczas podróży. Chyba większości pasażerów nie udało się zrobić Stefano zdjęcia, a wszyscy czekali na to, gdy tylko rozniosła się wieść na pokładzie, kto leci z nami i gdy przemknął przez pokład do toalety. Wiele osób skręcało sobie kark wypatrując czy wraca i z aparatami w ręku czekało na okazję zrobienia zdjęcia. A on przysiadł się na pogaduchy z młodymi Polkami, by potem szybko przemknąć na swoje miejsce. Jeszcze przy czekaniu na bagaż można było upolować zdjęcie, bo stał samotnie, ale popędziłam kupić bilet do Palermo.
Do odjazdu miałam 20 minut. Byłam z siebie dumna, bo nawet dogadałam się z kasjerką i kupiłam bilet w obie strony. Niestety bilet nie kosztował przy takiej opcji mniej, jak czasem tu bywa. Ta opcja dotyczyła Internetu, a więc zapłaciłam 22 euro, a nie 17. Cóż! Na przyszłość już będę wiedziała. Dla zainteresowanych dodam, że bilet do Palermo i Marsali kupuje się w kasie linii Salemi. To ostatnia kasa na lewo po wejściu na lotnisko. Miło jest też, gdy kasjerka zadzwoni do kierowcy, że jeszcze klienci kupują bilety, a kierowca zaczeka mimo że czas odjazdu już mija.
W autobusie rozsiadłam się wygodnie na pierwszym miejscu i podziwiałam widoki za oknem. To, co mnie zaskoczyło, to wrażenie, że wyspa jest bardziej zielona jak nigdy o tej porze. Myślałam, że to moje wyobrażenia, bo naoglądałam się zdjęć w Internecie robionych porą wiosenną i chyba bardzo chciałam zobaczyć taką wyspę. Kolejne dni pobytu na wyspie utwierdziły mnie w tym przekonaniu. Lato tego roku chyba inne na Sycylii...
I tak to około 18.00 byłam w Palermo. Autobus zajeżdża na odnowiony dworzec autobusowy. Warto to wiedzieć, gdyż jeszcze rok temu przystawał na ulicy obok Dworca PKP. Podobno ostatnio nic nie ma dla mnie znaczenia (tak niektórzy sądzą:(), a więc przyszła pora, by o wielu sprawach zapomnieć i poszukać tu ukojenia! Przede mną zasłużony odpoczynek!
A wieczorem w porcie grała muzyka, rybacy łowili ryby, odpływały statki, karmiłam bezdomne kotki, delektowałam się widokiem...Lekki wietrzyk gładził moją twarz, a widok zachodzącego słońca koił mojego niespokojnego ducha.
Komentarze